Problems affecting our society

Nowadays society is the most divided one in the history of human beings, accordingly, the problems are divided as well. However, the main obstacles that people can not penetrate through are ecological, social, and technical. Some people discuss that the solution to those problems could be found within our century. In my opinion, people should concentrate on a few main problems and create a basis for solutions, so future generations would be easier to continue the way to a brighter future. 

To begin with, ecological complications are excessively crucial nowadays as people play with the most dangerous enemy, nature. As far as people abusing nature in order to possess some goods, nature would take its own steps and clearly show that everything has its solid consequences. For instance, global warming is an impact of steps by humanity against nature, but for the benefit of it. Consequently, the impact is a colossal, tsunami, level of sea and ocean water, are only the beginning of the list. Even if people start to obligate companies and organizations for overuse of natural materials, the thousands and millions of years of damage cannot be fixed even in two centuries. Nevertheless, our generation should begin to collect information and make a feasible plan of reconstruction of the connection between humans and nature.

Second, social and technological division, as capitalism is the place of individuals, corruption is here as well. So the poorer countries are filled with the high class and working class who are against each other. For instance, in my own country, which was part of the USSR, like the other third world countries, people are culturally degraded, so the government is able to control the feelings and thoughts of the society. In addition to the development of high-technologies, people’s thoughts are injected with an unlimited amount of dopamine, so people’s attention is concentrated not on social problems, but the amount of pleasure they reach over the day. Personally, I believe that both social and technological issues could be fixed within our lifespan. 

In conclusion, my hopes and thoughts are directed to the future where everyone feels comfortable, but I consider that utopias are not possible, but the belief of achieving it one day can help us move forward.

Հաշվետվությանդ

Արդեն անձաց տարին անցել էր շատ պրոդուկտիվ, չնայաց այն որ առաջին կիսամյակը իմ մոտ եղել էին առողջական խնդիրներ, բայց դե պատրաստովում ենք մեր համալսարական կյանքին։

Հայոց լեզու։ Հայ մեծերը 1; 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8; 9;

Օտար լեզու; էսսե 1; 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8; 9; 10; 11;

Այս տարին ամեն մի սովորողի համար իր ձեվով կարևոր է, շատերը նոր քայլեն անում դեպի շատ անհասկանալի ապագա, շատերի համար դժվար, քչերի համար հեշտ: Ժամանակը թռչում է շատ արագ, հատկապես այս դպրոցում, մենք դեռ պետք է անենք վերջին քայլը՝ նոր հնարավորությունների հայտ բերելու համար: Շնորհավորում եմ բոլորի Ամանորը և ցանկանում եմ, որ սաղ ժպիտով հեռանան այս դպրոցից։

Շիրվանզադե և Պարոնյան

Հակոբ Պարոնյան

Հակոբ Պարոնյանը նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Արշակունյաց վարժարանում, 1857 թ-ին ընդունվել է տեղի հունական դպրոցը, սակայն ուսումը կիսատ է թողել: Աշխատել է տարբեր հիմնարկներում, 1863 թ-ին գրական հետաքրքրությունների մղումով մեկնել է Կոստանդնուպոլիս, որտեղ ծանոթացել է Հարություն Սվաճյանի հետ, թղթակցել նրա խմբագրած «Մեղու» հանդեսին: 1868–70 թթ-ին աշխատել է Ադրիանապոլսում՝ եղբոր առևտրական գրասենյակում, այնուհետև վերադարձել է Կոստանդնուպոլիս, դասավանդել է նախ Մեզպուրյան վարժարանում, ապա՝ Սկյուտարի ճեմարանում:

 Նա հայ ռեալիզմի վառ ներկայացուցիչներից մեկն է։Պարոնյանը թեմաների մեծամասնությունն ընտրում էր Ստամբուլի բուրժուական կյանքից. ժողովրդի հանդեպ նրա սերը աղաների մտածելակերպի և և նրանց ներկայացնող ազդեցիկ անձանց դեմ խիստ հարձակումների առիթ է դարձել: Պարոնյանը տանել չէր կարողանում անիրավությունը և դասակարգային իշխանություը, այս պատճառով թե մասնագիտական և թե անձնական կյանքում ենթարկվելով էր ճնշումների, ուժասպառ եղավ: Պարոնյանը լեզվի պարզեցման ուղղությամբ մեծ աշխատանք կատարեց. նա ժողովրդին հասկանալի լեզվի օգտագործման ջատագովներից է եղել, հայերենից բացի` պատմվածքներ է գրել նաև օսմաներեն կամ օսմաներեն-հայերեն խառը լեզվով:Առաջին ստեղծագործությունը «Երկու տիրոջ ծառան» է, որը, սակայն, չի հրապարակվել:

Պարոնյանը, հարուստներին նվաստացնելով, դիմակները հանելով, նրանց դրել է ծիծաղելի վիճակում: «Պտույտ մը Պոլսո թաղերուն մեջ» ստեղձծագործության մեջ պատմում է Ստամբուլի մեծ ու փոքր երեսունչորս թաղամասերի համայնքի կյանքի մասին, քննադատում է տղամարդկանց, մասնագիտությունները, ռաքի խմելու ձևը, կանանց, մոդայամոլությունը, նուրբ քննադատություններով ներկայացնում է բամբասանքները, փողոցների կարգ ու կանոնը, ըստ թաղամասերի ժողովրդի ունեցվածքի մակարդակը, կրոնավորներին, դպրոցները, եկեղեցիները, առևտրականները, ձկնորսներին, գինետները, զվարճանքի վայրերը, շոգենավերը և այլն:

Շիրվանզադե

Ալեքսանդր Շիրվանզադեն (իսկական ազգանունը՝ Մովսիսյան) սովորել է Շամախիի հայոց թեմական և ռուսական գավառական երկդասյան դպրոցներում: Հոր անսպասելի սնանկացման պատճառով պատանին ստիպված թողել է ուսումը և աշխատել: 

1878 թ.-ից Շիրվանզադեն թղթակցել է հայկական և ռուսական մամուլին, կատարել գրական առաջին փորձերը: 1883թ. տեղափոխվել է Թիֆլիս: Նույն թվականին «Մշակ» թերթում տպագրվել է նրա առաջին գեղարվեստական ստեղծագործությունը՝ «Հրդեհ նավթագործարանում» պատմվածքը, այնուհետև «Գործակատարի հիշատակարանից» վիպակը:

1884թ. «Արձագանք» շաբաթաթերթում լույս է տեսել «Խնամատար» վիպակը, 1885թ.՝ «Նամուս» վեպը, որով և հայտնի է դարձել: Վեպում նա պատկերել է գավառական քաղաքի սոցիալ-հոգեբանական մթնոլորտը և հետամնաց միջավայրը, որին զոհ են գնում հերոսները:

Ալեքսանդր  Շիրվանզադեի ստեղծագործությունը հայ ռեալիստական գրականության բարձր նվաճումներից է , այն նոր շրջան է սկզբնավորել հայ գեղարվեստական մտածողության, դրամատուրգիայի պատմության մեջ : Շիրվանզադեն օժտված էր  հասարակական կյանքը ամբողջությամբ պատկերելու ձիրքով :Բացառիկ է Շիրվանզադեի դերը XX դարի սկզբի հայ դրամատուրգիայի և թատրոնի պատմության մեջ: Հանդես է եկել Պետրոս Ադամյանի, Սիրանույշի, Հովհաննես Աբելյանի և ուրիշների մասին հոդվածներով, գրել է «Մելանիա» , «Արտիստը» վիպակները, «Վարդան Ահրումյան» վեպի առաջին մասը,  դրամատիկական գործեր՝ «Եվգինե», «Ունե՞ր իրավունք», «Պատվի համար» : Նա իրական կյանքն էր պատկերում իր արատներով , վարք ու բարքով :

Շիրվանզադեի ռեալիստական արվեստը աչքի է ընկնում հենց նրանով , որ ցույց է տալիս թերությունները , մարդկային ոգու փոքրությունը , գրողը ցանկանում է այդ կյանքը տանել դեպի իդեալականացման : Շիրվանզադեի արվեստը ձգտում է իդելաին, փորձում է հաղթահարել ներկա կյանքի տգեղությունը :

Շիրվանզադեի ռեալիզմի բնույթը , նրա էական հատկանիշը բացասական երևույթների քննադատության մեջ է : Օրինակ , հայ գավառական իրականությունը նրա մոտ դուրս է բերված որպես մի անծայրածիր խավարի մի իշխանություն : Հեղինակի մոտ քննադատական ռեալիզմը ըստ էության սոցիալական հիմքեր ունի : Ինչպես նկատել է Մ. Գորկին , թե փոքր տաղանդներն են փառաբանել բուրժուազիային , իսկ մեծերը միայն քննադատել են : Շիրվանզադեն գտնվում է մեծերի շարքում :

Շիրվանզադեն իր ստեղծագործությունների մեջ պատկերում է հայ իրականությունը , որքան էլ հայ կյանքը և գրականությունը առաջ գնալու լիներ , այնուամենայնիվ մեծ դեր են ունեցել նաև Շիրվանզադեի այնպիսի գլուխգործոսները , ինչպես , օրինակ <<Քաոս>> վեպը  , << Պատվի համար >> դրաման : Նշանավոր գործեր են նաև <<Նամուս >> վեպը և  <<Արտիստը>> :

 Ռեալիզմն իր բովանդակությամբ շատ ավելի համապարփակ է այն կապված է իրականության արտացոլման հետ : Շիրվանզադեն միշտ ձգտել է արտացոլել դարաշրջանի աչքի ընկնող  հակասությունները : Նա առանձնակի ուշադրություն է դարձրել մտավորականության և հասարակության խնդիրներին :

Շիրվանզադեի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են թողել հայ գրականության վրա : Նա մեծ ուսուցիչ է տիպեր ու կոնֆլիկտներ ստեղծելու ՝ կյանքը իր բոլոր կողմերով նկարագրելու արվեստով և չափի զգացումով :

Դուրյան

Ծնվել է Կոստանդնուպոլիսի Սկյուտար թաղամասում: 1867թ. ավարտել է Սկյուտարի ճեմարանը։ Եղել է դեղագործի աշակերտ, գրագիր, տնային ուսուցիչ, դերասան։ Գրել է բանաստեղծություններ, դրամաներ, զբաղվել հրապարակախոսությամբ (եղել է «Օրագիր ծիլն Աւարայրւո» թերթի օգնական խմբագիր), կատարել թարգմանություններ (Վ.Հյուգո, «Թագավորը զվարճանում է», Վ.Շեքսպիր, «Մակբեթ» և այլն)։

 Անդրադարձել է հայոց պատմության այն անցքերին, երբ ժողովուրդն ազատագրական պայքարի է ելել օտար հրոսակների դեմ։ Եղել է 19-րդ դարի հայ առաջին գրողը, որ պատմական անցյալը պատկերելիս արտահայտել է ժողովրդի բողոքն ու ատելությունը թագավորների ու նախարարների հանդեպ: Հրաժարվելով պատմահայրենասիրական ողբերգության թեմայից:

Հասարակական կյանքում տեսնելով աղքատացում ու թշվառություն՝ ցույց է տվել դրանց բարոյական-հոգեկան ծանր հետևանքները։ Գրողը հայ գրականության մեջ ստեղծել է ռոմանտիկական դրամային բնորոշ նմուշներ, հաղթահարել կլասիցիզմի կապանքներն ու պայմանականությունները: Նրա բանաստեղծությունները, որոնց մեծ մասի քնարական հերոսը ինքը՝ հեղինակն Է, ունեն հասարակական ու համամարդկային արժեք։ Եղել է հայ նոր քնարերգության առաջին խոշոր սիրերգակը։

Հայ նոր քնարերգության մեջ սկզբնավորել է մարդու մեջ մարդկայինը պահպանելու և զարգացնելու թեման։ «Լճակ», «Ի՛նչ կըսեն» բանաստեղծություններում դատապարտել է անտարբեր միջավայրը, բողոքել նրա անմարդկայնության դեմ։ Նրա քնարական հերոսը սիրում է կյանքը, սակայն աշխարհում «անապակ սեր», «ազատ օդ» և ազատություն չգտնելով, փարվում է գերեզմանին։

Գրողը վերականգնել է միջնադարյան քնարերգության հետ պատմականորեն խզված կապը, հրաժարվել կլասիցիզմից, նկարագրությունից, բանաստեղծությանը հաղորդել զգացմունքային խորություն, հոգեբանություն:

 Նյութական անապահով վիճակը վաղ հասակից նրան մտահոգում է կենսական պայմանների բարելավման հոգսերով։ Կարիքի մեջ գտնվող ընտանիքին օգնելու համար 16-ամյա պատանին փորձում էր հարմար աշխատանք գտնել։ Լինում է դեղագործի աշակերտ, խմբագրատան քարտուղար, տնային ուսուցիչ, դերասան։ Բայց այդ զբաղմունքներից ոչ մեկը նրա սրտով չէր։ Նա շատ էր տանջվում, որ ծնողներին չի կարողանում օգտակար լինել։ Անապահով տնտեսական վիճակը և անընդհատ աշխատանքը քայքայեցին Դուրյանի առողջությունն ամբողջովին։ 1871 թվականի սկզբին Դուրյանը հիվանդացել է թոքախտով և, 21 տարին լրացած, հեռանում կյանքից։

Մուրացան

Մուրացան

Հայկական ուշ ռոմանտիզմի ականավոր ներկայացուցիչը Մուրացան է։

Ռոմանտիզմը (վիպապաշտություն) մշակութային ուղղություն է, որը հայտնվել էր Եվրոպայում 18-րդ դարի վերջին և իր ծաղկմանն էր հասել 19-րդ դարի ընթացքում։ Այդ ժամանակաշրջանում կերպասրվեստի ու գրականության ներկայացուցիչները իրենց ստեղծագործություններում ցանկանում էին ընդգծել և ցույց տալ իդեալականը, որը հակադրվում էր իրական վիճակին։

Մուրացանը (իսկական անուն-ազգանունը՝ Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) սովորել է Շուշիի թեմական դպրոցում, որտեղ էլ արել է գրական առաջին փորձերը: Նրա ծնողները միջին մակարդակի մարդիկ էին, անգետ էին, բայց փորձում էին ամենինջ անել, որ երեխան ստանար լավ կրդույթյուն, գնում էր մասնավոր դպրոց բայց, 1864 թ-ին նրա հայրը մահացավ, նյութական խնդիրների պատճառով դուրս եկավ, մասնավոր դպրոցից և մեկնեց սովորական, բայց կարողացավ իքնանկրդությամբ լռացրեց այդ բացը և 1877 թ-ին շրջագայեց Սյունիքով ու Արցախով, ծանոթացավ պատմական հուշարձաններին, ուսումնասիրել հին հիշատակարանները, հետագայում գրեց «Հասան-Ջալալյան ազգի համառոտ տոհմագրությունը» (1880 թ.) երկը:

1878 թ-ին Մուրացանը տեղափոխվել է Թիֆլիս. աշխատել է որպես հաշվապահ: Խնդիրներ ունենալով փողի հետ, նա աշխատում էր և չեր կարողանում կենտրոնանալ իր գրականության վրա:

Նրա առաջին գեղարվեստական գործը «Ռուզան կամ Հայրենասէր օրիորդ» (1881) պատմառոմանտիկական դրաման է։

«Հայ բողոքականի ընտանիքը» (1882), «Իմ կաթոլիկ հարսնացուն» (1885), «Չհաս է» (1886) վիպակներում մերժել է այլադավանությունը՝ այն համարելով ազգը տրոհող չարիք։

«Հասարակաց որդեգիրը» (1884), «Ի՞նչ լայեղ է» (1885), «Անպատճառ իշխանուհի» (1886), «Հարուստները զուարճանում են» (1888) վիպակներում քննադատել է բուրժուական բարքերը, ապազգային մարդկանց։

Մուրացանի իդեալական հերոսն առաքյալն է, որի շուրջ հյուսելով հասարակական ուտոպիայի իր գաղափարը՝ միաժամանակ ցույց է տվել ռոմանտիկական այդ պատրանքների փլուզումը («Խորհրդատր մի անձնուհին»,1889, «Լուսավորութեան կենտրոնը», 1890, «Նոյի ագռաւը»,1899, «Առաքեալը»,1902)։ Հայ դասական պատմավեպի նվաճումներից է Մուրացանի «Գևորգ Մարզպետունի»-ն (1896)։

Մուրացանը հռչակվում է։ Ծանր տանելով աշխատանքը խոր ազդեցությունը , նրա հոգեկան աշխարհի շետվում է. 1908 թվականին երևում էն հոգեկան խանգարման նշաններ։ Մուրացանը մահանում է 1908 թվականի օգոստոսի 30-ին 54 տարեկան հասակում՝ անավարտ թողած իր ստեղծագործական մտքերը։

Essay: Which do you prefer-work or study at night or during the day?

Some people like to work or study at night, others like to work or study during the day. Which do you prefer-work or study at night or during the day? Give specific reasons and examples to illustrate your answer.

Creating the right curriculum is the first step to possess perfect time management. However, every person produces a timetable in order to satisfy his or her own needs. Nevertheless, some people suggest that studying during the morning is the most effective time, while others feel that studying at night is the best option. In my personal opinion, working in the morning would help to be productive for the rest of the day and don’t oppress the amount of time for sleep.

To begin with, throughout history each and every heard in any part of the world, that farmers wake up early to do their job with the sunrise, this time control helps them to be more efficient in their job. Additionally, some jobs make people to change the time of work, as it is not in their hands  when does the work start and when it ends. Even so, many people are fond of sleeping until the sunset, many researchers showed that our index of dopamine reduces when we wake up too late and this may lead to some physical issues, as well as mental disorders.

Secondly, the criterion of completing one exercise well depends on how precisley one can manipulate with his craves and desires that distrub him from the work. Accordingly, if people are able to reduce this addiction and control their own mind, the work will be done perfectly, hence morning hours unconsciously shape that self-control, as you have to turn on the clock to wake up early, rapidly take a shower and with all your conscious in your hand push the assigments and be as much motivated as possible. Even if the first few days are unbearable, in order to ahcieve that harmony, personages must be ready to work on themselves to be able to work on someone else. 

In conclusion, I want to say that despite which time person prefers studying or working, the fact that one has already outstand himself and started workin, makes the solid difference and give a hope that all of us can be useful in one specific way

Социальнй кризис в России 90-ых

Понятие «кризис», которое, как известно, политики позаимствовали в медицине, впоследствии придав ему ярко выраженную драматическую окраску, изначально имеет только один смысл: резкий, крутой перелом; тяжелое переходное состояние.

Кризис — это естественная фаза развития любой системы, зона бифуркации. Кризис — момент дезорганизации системы, вместе с тем кризис — фактор организации системы, ее самоорганизации.

Понятие «социального кризиса» может употребляться в широком и узком смыслах. В широком смысле понятие «социального кризиса» можно определить так: всякий кризис связанный с развитием общества можно считать социальным. Понятие социального кризиса — в узком смысле применяется в случае разграничения сфер жизни общества. Мы можем говорить о кризисе экономическом, политическом, социальном, психологическом. Экономические кризисы бывают: циклические, структурные, конъюнктурные, местные, локальные, региональные и т.п. Социальный кризис — это кризис социальных отношений. Суть политического кризиса заключается в том, что власть не в состоянии управлять. Психологический кризис — состояние неуверенности и страха в обществе, вследствие этого понижение уровня рациональности общественного сознания. Понятие системного кризиса может быть определено как единство кризисов экономического, политического, социального, психологического

Я хочу привести пример России, как государство, которое терпит огромные социальные проблемы, начиная с 1991 года. Развал Советского союза, создал кризис для всех стран СНГ и с помощю примера России мы можем видеть наши проблемы. 

Процессы  РФ, возникшие в период распада СССР, продолжали нарастать. Провозглашение суверенитета автономными республиками побудило другие регионы добиваться признания их равноправными субъектами Федерации.

Чечня, Абхазия войны были непредотвратимыми последствиями развала огромного государства. Нерегулирование конфликтов, как страна прородитель вызвало в Чеченской Республике в октябре – ноябре 1991 поднятие сепаратистских сил и захват власти. В Абхазии начался вооружённый конфликт между абхазскими и грузинскими вооружёнными силами.

И так мы можем увидить как страна, из-за полного бардака во внутренней политике, не могла регулировать стороние конфликты недавних соседей и раскол в обществе вёл к расделение политической элиты. Против политики  Гайдара, исполнявшего обязанности председателя правительства, уже на начальном этапе реформ выступили председатель Верховного Совета  Хасбулатов и вице-президент Руцкой. Но Президент  Ельцин поддерживал курс правительства, что вскоре привело к острому конфликту между президентом и парламентом. Противостояние между исполнительной и законодательной властью разворачивалось и в регионах. После  7-ого съезда народных депутатов Ельцин попытался утвердить кандидатуру Е. Т. Гайдара в качестве председателя правительства, но под давлением депутатов президент отправил Гайдара в отставку. Председателем правительства стал В. С. Черномырдин, который продолжил прежний курс.

Какие же последствия возымело силовое разрешение кризиса двоевластия?

Во-первых, Россия получила конституцию, в рамках которой роль президента стала гипертрофированно большой.

Во-вторых, выборы в Государственную думу первого созыва, прошедшие 12 декабря 1993 года, обернулись относительной неудачей либеральных партий и неожиданным успехом ЛДПР, получившей большинство голосов по партийным спискам благодаря харизме ее лидера и факту непричастности к прошедшему конфликту.

В-третьих, после событий 3-4 октября в правительстве существенный вес получили сторонники частичной реставрации дореформенных порядков, что выразилось в уходе Егора Гайдара и Бориса Федорова из правительства в начале 1994 года. Следствием этого стали «черный вторник» на валютном рынке 11 октября 1994 года, война в Чечне, начатая двумя месяцами спустя, а также тяжелейший бюджетный кризис, вызванный отказом от проведения радикальной налоговой реформы, которую Гайдар и Федоров безуспешно пытались поставить на повестку дня осенью 1993-го. Как итог – дефолт 17 августа 1998 года, обозначивший важный рубеж в экономико-политической трансформации посткоммунистической России. Но это, впрочем, уже совсем другая история.

В конце, хочу сказать свое личное мнение о кризисе в России в 90-ых.Это очень комплексное событие и за один пост я не могу рассказать все прошедшие события, но я попытался сшить белыми ниткам все самиые главные внешние и внутренние происшествия, которые повлияли на будущее России и ее социальные устои

Մի փոխիր աշխարհը

Անցյալում կար մի թագավոր, որը ղեկավարում էր բարեկեցիկ երկիր: Մի օր նա գնաց իր երկրի որոշ հեռավոր շրջաններ: Երբ նա վերադառնում էր իր պալատ, նա բողոքում էր, որ ոտքերը շատ ցավում էին, քանի որ առաջին անգամ էր գնում այդքան երկար ճանապարհորդության, և իր անցած ճանապարհը շատ կոպիտ էր և քարքարոտ: Դրանից հետո նա հրամայեց իր ժողովրդին կաշվով ծածկել ամբողջ երկրի յուրաքանչյուր ճանապարհ: Այդ հրամանի համար պետք է հազարավոր կովոի կաշի. և կարջեր շատ նեծ գումար:

Այնուհետև նրա իմաստուն ծառաներից մեկը համարձակվեց ասել թագավորին. «Ինչու՞ պետք է ծախսես այդ ավելորդ գումար» : Ինչո՞ւ չես կտրի մի փոքրիկ կաշի, որ ոտքերդ ծածկես:

Թագավորը զարմացավ, բայց նա ուշով համաձայնվեց իր առաջարկին ՝ և իր համար «կոշիկ» պատրաստեց:

Աղբյուր

Մարտի 29-ապրիլի 2: Մայիսյան հերոսամարտերի արդյունքները և պատմական նշանակությունը։

Մայիսյան հերոսամարտերը Սարդարապատի (մայիսի 21–29), Բաշ Ապարանի (մայիսի 23–29), Ղարաքիլիսայի (մայիսի 24–28) ճակատամարտերն են, որոնք ձախողել են հայերին վերջնականապես բնաջնջելու երիտթուրքական ծրագիրը: Այդ հաղթանակների շնորհիվ Արևելյան Հայաստանի մի մասում վերականգնվել է հայկական պետականությունը. 1918 թ-ի մայիսի 28-ին հռչակվել է Հայաստանի առաջին հանրապետությունը:

Մայիսյան հաղթանակը հնարավորություն տվեց տևական ընդմիջումից հետո վերականգնել հայոց պետականությունը: 1918 թ. հունիսի 4-ին Բաթումում կնքված հայ-թուրքական հաշտության պայմանագրով Թուրքիան ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը:

1918 թ. մայիսի 28-ին Թիֆլիսում Հայոց Ազգային խորհուրդն իրեն հայտարարեց Հայաստանի գավառների գերագույն և միակ իշխանությունը: Կազմավորվեց Հայաստանի Հանրապետության խորհրդարանը և կառավարությունը, վարչապետ նշանակվեց Հովհաննես Քաջազնունին, մայրաքաղաք հռչակվեց Երևանը: Հանրապետությունն իր գոյության երկուսուկես տարվա ընթացքում ունեցավ խորհրդարանի երկու կազմ և չորս կառավարություն:

1919 թ. ընտրություններով ձևավորվեցին տեղական կառավարման մարմինները: Զինված ուժերը վերակազմվեցին ռուսական բանակի օրինակով: Ընդունվեց օրենք հայերենը պետական լեզու ճանաչելու մասին: Հաստատվեցին պետական խորհրդանիշները` դրոշը, զինանշանը, օրհներգը, սահմանվեցին պետական ու ազգային-կրոնական տոները:

Ցուցահանդեսում ներկայացված են.

մայիսյան հերոսամարտերի սխեմա – քարտեզներ, որոնց թվում ճակատամարտի մասնակից Հովհաննես Բաղրամյանի ձեռքով գծված քարտեզի բնօրինակը: Սարդարապատի հերոսամարտի հայկական զորամասերի և նրանց հրամանատարների ցուցակը՝ կազմված պոդպորուչիկ Մ. Մանասերյանի ձեռքով

հայկական զորամիավորումների հրամանատարների՝ գեներալներ Թ. Նազարբեկյանի, Մ. Սիլիկյանի, գնդապետներ Դ. Բեկ- Փիրումյանի, Պ. Բեկ – Փիրումյանի, ինչպես նաև թիկունքի և Երևանի պաշտպանությունը ղեկավար Արամ Մանուկյանի, լուսանկարներ և անձնական իրեեր

ճակատամարտերի մասնակիցների խմբանկարներ և օգտագործված զենքերի նմուշներ.

Առաջին Հանրապետության կառավարման մարմինները և պետականության խորհրդանիշները, պառլամենտի կողմից ընդունված առաջին օրենքները

ՀՀ առաջին եռագույն դրոշը, ինչպես նաև Ալ. Թամանյանի և Հ. Կոջոյանի հեղինակած զինանշանի լուսանկարը

ՀՀ արտաքին կապերը ներկայացնող փաստաթղթերը՝ առաջին դեսպանների լուսանկարներով

ՀՀ թղթադրամներ, նամականիշներ, որոնք թողարկվել էին Լոնդոնում

Սևրի հաշտության պայմանագրի տեքստը (Հայաստանի քարտեզով), ըստ որի ստեղծվելու էր Միացյալ և Անկախ Հայաստան` 160 000 կմ2, ելքով Սև ծով:

Հասարակական հավաքների կազմակերպման իրավունքը

Հավաքի հասկացությունըհավաք՝ երկու կամ ավելի անձանց մտադրված և ժամանակավոր ներկայությունն է հանրային վայրում` ընդհանուր կարծիք ձևավորելու կամ արտահայտելու մտադրությամբ.

 հավաքի վայր՝ պետական, համայնքային կամ մասնավոր սեփականություն հանդիսացող բացօթյա տարածք կամ շինություն, որտեղ քաղաքացիների ազատ մուտք գործելը կամ գտնվելն արգելված և սահմանափակված չէ. Բացօթյա տարածք՝ փողոց, մայթ, հրապարակ, այգի, պուրակ կամ հավաքի անցկացման նպատակով թույլատրելի, ծածկ չունեցող այլ օբյեկտ, որը մատչելի է յուրաքանչյուրի համար.

Հավաքների ազատության սահմանափակումների հիմքերը

Հավաքների ազատությունը կարող է սահմանափակվել միայն սույն օրենքով սահմանված դեպքերում՝ պետական անվտանգության, հանցագործությունների կանխման, հասարակական կարգի պաշտպանության, առողջության և բարոյականության կամ այլոց հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության նպատակով։»:

Հավաքներին մասնակցելու իրավունքը

Դատախազները, քննիչները, ինչպես նաև զինված ուժերում, ազգային անվտանգության, ոստիկանության և այլ ռազմականացված մարմիններում ծառայողներն իրավունք չունեն հավաքին մասնակցելու ծառայողական համազգեստով

Հավաքի կազմակերպիչ

Բացօթյա տարածքում հավաք կազմակերպելու համար կազմակերպիչը գրավոր իրազեկում է լիազոր մարմնին, բացառությամբ մինչև 100 մասնակից ունեցող, շտապ և ինքնաբուխ հավաքների։

Հավաքը չի կարող սկսվել, եթե չի ներկայացել ոչ մի կազմակերպիչ

Հավաքներին մասնակցելու և հավաքներ կազմակերպելու սահմանափակումները

  1. Հավաքների ազատությունը կարող է սահմանափակվել հետևյալ պայմանների միաժամանակյա առկայության դեպքում՝
  • եթե կիրառվող սահմանափակումը համապատասխանում է սույն օրենքով սահմանված սահմանափակման նպատակներին,
  • եթե սահմանափակումը կապված է հավաքի անցկացման ժամանակի, վայրի և եղանակի հետ,
  • եթե կիրառվող սահմանափակումը անհրաժեշտ է և համաչափ:

Եթե առկա են սույն հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կամ 4-րդ կետերով նախատեսված հիմքերը, ապա լիազոր մարմինն արգելում է հավաքը, եթե սույն օրենքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված սահմանափակումների միջոցով հնարավոր չէ կանխել այլ անձանց սահմանադրական իրավունքներին կամ հանրության շահերին սպառնացող անմիջական վտանգը։

Создайте свой веб-сайт на WordPress.com
Начало работы