Հաշվետվությանդ

Արդեն անձաց տարին անցել էր շատ պրոդուկտիվ, չնայաց այն որ առաջին կիսամյակը իմ մոտ եղել էին առողջական խնդիրներ, բայց դե պատրաստովում ենք մեր համալսարական կյանքին։

Հայոց լեզու։ Հայ մեծերը 1; 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8; 9;

Օտար լեզու; էսսե 1; 2; 3; 4; 5; 6; 7; 8; 9; 10; 11;

Այս տարին ամեն մի սովորողի համար իր ձեվով կարևոր է, շատերը նոր քայլեն անում դեպի շատ անհասկանալի ապագա, շատերի համար դժվար, քչերի համար հեշտ: Ժամանակը թռչում է շատ արագ, հատկապես այս դպրոցում, մենք դեռ պետք է անենք վերջին քայլը՝ նոր հնարավորությունների հայտ բերելու համար: Շնորհավորում եմ բոլորի Ամանորը և ցանկանում եմ, որ սաղ ժպիտով հեռանան այս դպրոցից։

Do you agree or disagree with the following statement?  In my country, young people have a better life today than their parens enjoyed when they were young. 

Time is the most stable currency throughout history, nevertheless, the milieu around it transforms drastically. Nowadays, my country is in a vulnerable position, since the unceasable war has been taking souls and ceasing the economy. Generation after generation, those circumstances did a huge impact on both the mental and physical conditions of the population. Younger people in either our and former generation had faced many obstacles, nonetheless, I consider that today, the country has more durable approach, than 30 years before.

First of all, a glance in the history of the country would show that after more than half of the decade in hands of other systems, it became independent. The rules were shifting day by day, each and every could break the law, as the law wasn’t merely developed. For instance, many manufactories at the end of the twentieth century were robed and sold, without the permission of any worker. The electricity and supply of water were in deficit, the country was in its lowest point. Young adults today have access to learn and improve their knowledge, as society brought tools to search for those people who are built differently.

Secondly, the lawless community had an impact on the life of everyone, regardless of status or amount of money on the bank accounts. Businessmen were abducting and shaping schemes to change the currency, as inflation was fluctuating. This brought the criminal bands to rise and build the whole sub-culture, which has had a distinct impact till nowadays, however back then, people were murdering each other, due to some fiction rules. In today’s condition, the western influence is somehow overcoming, the eastern, therefore the society is more diverse. 

In conclusion, I want to say that the last generation went through huge changes. Individuals tried to fit into the new rules, accordingly, people weren’t able to form a society in which the law had a voice, while today people may hold more chances to move into other countries to share with the knowledge. 

Essay ։  Some people like to spend their money as soon as they earn it, while others think it is better to save their money for some time in the future. Which do you prefer?

In modern world, money plays one of the key roles, as basically in order to possess anything, person exchange his time and knowledge for money. While some people waste their possessions immediately, others save them up for future bigger purchases. Personally speaking, I believe that keeping a certain line of needs and wasting money on something much more influential, than seafood in restoran is the only way.

Firstly, each and every is able to be cognizant of their priorities. Nowadays, with a capitalistic approaches in almost every country, people have opportunities to open their buisneses, work for a solid companies online, moreover with creative way of thinking person is even able to invent his own new profession. For instance, the technological development brought us to the point of artifical intellect, consequently with new high-tech comes new high-tech professions. Forty years ago, no one could even think to create an online curency that would provide stability and security for the user, nonetheless people adapted and started to earn money from that, which they could invest into something new in the future.That is why the ability to collect money is an essential,sicne money must be active in order to have a profit.

Secondly,social status, regardless to the intelligence, person may possess social acceptance with the money in possesion, despite that with tremandous rapidity one can loose everything, therefore the ability to anticipate the future obstacles, may be vastly crucial. One example of that is one of the most important economical disaster in Wolve street, during the Great depression, people were in miserable position, once a millionaires, after those events people were announcing their bankruptcy one after another. Terrible events, even so the great example of how to persevere issues with durability, not with luxury. 

In conclusion I want to say that money savings, as well as economical acknowledge is an ability and as any ability its can be learnt, therefore personally I choose a stable future, instead of momental pleasure.

Multiple choice essay:

Neighbors are the people who live near us. In your opinion, what type of neighbor is the best to have?

  •  someone who is quiet 
  •  someone who we are similar to 
  •  someone who is supportive 

In the modern world the status of neighbor has radically changed, many people sometimes don’t even know their neighbour’s faces. Even so, the characteristics of an excellent neighbor aren’t written down, nonetheless, the typical way that some people behave in this role may disturb others. In my personal opinion, neither a one who is acting like a ghost, none the one we can compare ourselves to, aren’t as good as a person who would cover your back in any situation.

To begin with, many situations throughout our ordinary life may contribute to terrible consequences and having a supportive neighbor may not only drive us away from those accidents but also create a fantastic friendship.For instance, forgetting keys are the most common scenario for young adults, who are busy with their work lives, therefore if our neighbor is invisible or doesn’t want to take responsibility for our keys, this accident may create a domino effect and lend into something bigger, than one lost key. The awful consequences is not something one would want, but if the neighbor is kind enough to take responsibility for your keys and have a duplicate, the whole event may be demolished within the seconds. 

Secondly, neighbor is a role that contains many others stereotypical behaviour, even so people sometimes may not realize, we subconsciously act like a typical role and say typical words in order to not be penalized for our misbehaviour. One example of that is being quit by ourselves. Day by day we walk out of our house, cheer up the neighbor we see towards us and disappear on the way to the job. Keeping distance creates a hole between the neighbor, our unwillingness to continue a dialogue and push an initiation to have a couple of tea together after a working day, may lend into making first steps on the way of neighbour relationships.

In conclusion, I want to say that a stereotypical behaviour wouldn’t help in a situation of socializing and maybe the most common, but truly best advice is just being yourself and passionate enough to find a common connection with people, because sometimes we may not realize how good people are without taking a deeper glance.

Essay : My lifestyle is easier and more comfortable than the one my grandparents experienced when they were young. Use specific reasons and examples to support your choice.

Through the history, there were generations who lived worse than others, due to wars, economical disasters and dictators in control of countries. Each generation has its own unique way of approaching the life, nonetheless some people claim that my generation is living brighter life and feeling more comfortable, than the generation of babyboomers.In my personal opinion, as the technologies is simplifying the routine, our ordinar life has been better, however the main problems are the same and humanity has been dealing with it for centuries now.

To begin with, almost ninety percent of world population have smarthphones, people are urbanized and technologies reached almost every point on the earth. The technological and scientific researches of twentieth centuary have done much to achieve it. For instance, one of the vastest experimenter and reasercher named Nikola Tesla, was the one who desighned the first prototypes of global internet. Nowadays we live in the world where the technologies are advancing in a very slow rate and mostly inventing more comfort for consumers, however, back in the day the teenagers lived the life of after-war period where they had to work hard and create the milieu for the future generations.

Secondly, as the capitalism has won the race for the most used political view, the companies has been adjusting to the castomers and therefore everything is transforming to the easier form, accordingly the castomer is living more in comfort, than the genaration in the mid 50-s. One example of that is the total toleration of population in the most developed countries, hence everyone started caring about how to not touch the feelings of others and as it evolved everything became more radical. In today’s world there are distingiushed list of words and behavior which may bring a person into some obligations, while the generation before were working to invest in the future.

In conclusion I want to say that despite the comfort and technological development in order to possess bright future, person must think how to overcome the obstacles and push himself forward.

Շիրվանզադե և Պարոնյան

Հակոբ Պարոնյան

Հակոբ Պարոնյանը նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Արշակունյաց վարժարանում, 1857 թ-ին ընդունվել է տեղի հունական դպրոցը, սակայն ուսումը կիսատ է թողել: Աշխատել է տարբեր հիմնարկներում, 1863 թ-ին գրական հետաքրքրությունների մղումով մեկնել է Կոստանդնուպոլիս, որտեղ ծանոթացել է Հարություն Սվաճյանի հետ, թղթակցել նրա խմբագրած «Մեղու» հանդեսին: 1868–70 թթ-ին աշխատել է Ադրիանապոլսում՝ եղբոր առևտրական գրասենյակում, այնուհետև վերադարձել է Կոստանդնուպոլիս, դասավանդել է նախ Մեզպուրյան վարժարանում, ապա՝ Սկյուտարի ճեմարանում:

 Նա հայ ռեալիզմի վառ ներկայացուցիչներից մեկն է։Պարոնյանը թեմաների մեծամասնությունն ընտրում էր Ստամբուլի բուրժուական կյանքից. ժողովրդի հանդեպ նրա սերը աղաների մտածելակերպի և և նրանց ներկայացնող ազդեցիկ անձանց դեմ խիստ հարձակումների առիթ է դարձել: Պարոնյանը տանել չէր կարողանում անիրավությունը և դասակարգային իշխանություը, այս պատճառով թե մասնագիտական և թե անձնական կյանքում ենթարկվելով էր ճնշումների, ուժասպառ եղավ: Պարոնյանը լեզվի պարզեցման ուղղությամբ մեծ աշխատանք կատարեց. նա ժողովրդին հասկանալի լեզվի օգտագործման ջատագովներից է եղել, հայերենից բացի` պատմվածքներ է գրել նաև օսմաներեն կամ օսմաներեն-հայերեն խառը լեզվով:Առաջին ստեղծագործությունը «Երկու տիրոջ ծառան» է, որը, սակայն, չի հրապարակվել:

Պարոնյանը, հարուստներին նվաստացնելով, դիմակները հանելով, նրանց դրել է ծիծաղելի վիճակում: «Պտույտ մը Պոլսո թաղերուն մեջ» ստեղձծագործության մեջ պատմում է Ստամբուլի մեծ ու փոքր երեսունչորս թաղամասերի համայնքի կյանքի մասին, քննադատում է տղամարդկանց, մասնագիտությունները, ռաքի խմելու ձևը, կանանց, մոդայամոլությունը, նուրբ քննադատություններով ներկայացնում է բամբասանքները, փողոցների կարգ ու կանոնը, ըստ թաղամասերի ժողովրդի ունեցվածքի մակարդակը, կրոնավորներին, դպրոցները, եկեղեցիները, առևտրականները, ձկնորսներին, գինետները, զվարճանքի վայրերը, շոգենավերը և այլն:

Շիրվանզադե

Ալեքսանդր Շիրվանզադեն (իսկական ազգանունը՝ Մովսիսյան) սովորել է Շամախիի հայոց թեմական և ռուսական գավառական երկդասյան դպրոցներում: Հոր անսպասելի սնանկացման պատճառով պատանին ստիպված թողել է ուսումը և աշխատել: 

1878 թ.-ից Շիրվանզադեն թղթակցել է հայկական և ռուսական մամուլին, կատարել գրական առաջին փորձերը: 1883թ. տեղափոխվել է Թիֆլիս: Նույն թվականին «Մշակ» թերթում տպագրվել է նրա առաջին գեղարվեստական ստեղծագործությունը՝ «Հրդեհ նավթագործարանում» պատմվածքը, այնուհետև «Գործակատարի հիշատակարանից» վիպակը:

1884թ. «Արձագանք» շաբաթաթերթում լույս է տեսել «Խնամատար» վիպակը, 1885թ.՝ «Նամուս» վեպը, որով և հայտնի է դարձել: Վեպում նա պատկերել է գավառական քաղաքի սոցիալ-հոգեբանական մթնոլորտը և հետամնաց միջավայրը, որին զոհ են գնում հերոսները:

Ալեքսանդր  Շիրվանզադեի ստեղծագործությունը հայ ռեալիստական գրականության բարձր նվաճումներից է , այն նոր շրջան է սկզբնավորել հայ գեղարվեստական մտածողության, դրամատուրգիայի պատմության մեջ : Շիրվանզադեն օժտված էր  հասարակական կյանքը ամբողջությամբ պատկերելու ձիրքով :Բացառիկ է Շիրվանզադեի դերը XX դարի սկզբի հայ դրամատուրգիայի և թատրոնի պատմության մեջ: Հանդես է եկել Պետրոս Ադամյանի, Սիրանույշի, Հովհաննես Աբելյանի և ուրիշների մասին հոդվածներով, գրել է «Մելանիա» , «Արտիստը» վիպակները, «Վարդան Ահրումյան» վեպի առաջին մասը,  դրամատիկական գործեր՝ «Եվգինե», «Ունե՞ր իրավունք», «Պատվի համար» : Նա իրական կյանքն էր պատկերում իր արատներով , վարք ու բարքով :

Շիրվանզադեի ռեալիստական արվեստը աչքի է ընկնում հենց նրանով , որ ցույց է տալիս թերությունները , մարդկային ոգու փոքրությունը , գրողը ցանկանում է այդ կյանքը տանել դեպի իդեալականացման : Շիրվանզադեի արվեստը ձգտում է իդելաին, փորձում է հաղթահարել ներկա կյանքի տգեղությունը :

Շիրվանզադեի ռեալիզմի բնույթը , նրա էական հատկանիշը բացասական երևույթների քննադատության մեջ է : Օրինակ , հայ գավառական իրականությունը նրա մոտ դուրս է բերված որպես մի անծայրածիր խավարի մի իշխանություն : Հեղինակի մոտ քննադատական ռեալիզմը ըստ էության սոցիալական հիմքեր ունի : Ինչպես նկատել է Մ. Գորկին , թե փոքր տաղանդներն են փառաբանել բուրժուազիային , իսկ մեծերը միայն քննադատել են : Շիրվանզադեն գտնվում է մեծերի շարքում :

Շիրվանզադեն իր ստեղծագործությունների մեջ պատկերում է հայ իրականությունը , որքան էլ հայ կյանքը և գրականությունը առաջ գնալու լիներ , այնուամենայնիվ մեծ դեր են ունեցել նաև Շիրվանզադեի այնպիսի գլուխգործոսները , ինչպես , օրինակ <<Քաոս>> վեպը  , << Պատվի համար >> դրաման : Նշանավոր գործեր են նաև <<Նամուս >> վեպը և  <<Արտիստը>> :

 Ռեալիզմն իր բովանդակությամբ շատ ավելի համապարփակ է այն կապված է իրականության արտացոլման հետ : Շիրվանզադեն միշտ ձգտել է արտացոլել դարաշրջանի աչքի ընկնող  հակասությունները : Նա առանձնակի ուշադրություն է դարձրել մտավորականության և հասարակության խնդիրներին :

Շիրվանզադեի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են թողել հայ գրականության վրա : Նա մեծ ուսուցիչ է տիպեր ու կոնֆլիկտներ ստեղծելու ՝ կյանքը իր բոլոր կողմերով նկարագրելու արվեստով և չափի զգացումով :

Դուրյան

Ծնվել է Կոստանդնուպոլիսի Սկյուտար թաղամասում: 1867թ. ավարտել է Սկյուտարի ճեմարանը։ Եղել է դեղագործի աշակերտ, գրագիր, տնային ուսուցիչ, դերասան։ Գրել է բանաստեղծություններ, դրամաներ, զբաղվել հրապարակախոսությամբ (եղել է «Օրագիր ծիլն Աւարայրւո» թերթի օգնական խմբագիր), կատարել թարգմանություններ (Վ.Հյուգո, «Թագավորը զվարճանում է», Վ.Շեքսպիր, «Մակբեթ» և այլն)։

 Անդրադարձել է հայոց պատմության այն անցքերին, երբ ժողովուրդն ազատագրական պայքարի է ելել օտար հրոսակների դեմ։ Եղել է 19-րդ դարի հայ առաջին գրողը, որ պատմական անցյալը պատկերելիս արտահայտել է ժողովրդի բողոքն ու ատելությունը թագավորների ու նախարարների հանդեպ: Հրաժարվելով պատմահայրենասիրական ողբերգության թեմայից:

Հասարակական կյանքում տեսնելով աղքատացում ու թշվառություն՝ ցույց է տվել դրանց բարոյական-հոգեկան ծանր հետևանքները։ Գրողը հայ գրականության մեջ ստեղծել է ռոմանտիկական դրամային բնորոշ նմուշներ, հաղթահարել կլասիցիզմի կապանքներն ու պայմանականությունները: Նրա բանաստեղծությունները, որոնց մեծ մասի քնարական հերոսը ինքը՝ հեղինակն Է, ունեն հասարակական ու համամարդկային արժեք։ Եղել է հայ նոր քնարերգության առաջին խոշոր սիրերգակը։

Հայ նոր քնարերգության մեջ սկզբնավորել է մարդու մեջ մարդկայինը պահպանելու և զարգացնելու թեման։ «Լճակ», «Ի՛նչ կըսեն» բանաստեղծություններում դատապարտել է անտարբեր միջավայրը, բողոքել նրա անմարդկայնության դեմ։ Նրա քնարական հերոսը սիրում է կյանքը, սակայն աշխարհում «անապակ սեր», «ազատ օդ» և ազատություն չգտնելով, փարվում է գերեզմանին։

Գրողը վերականգնել է միջնադարյան քնարերգության հետ պատմականորեն խզված կապը, հրաժարվել կլասիցիզմից, նկարագրությունից, բանաստեղծությանը հաղորդել զգացմունքային խորություն, հոգեբանություն:

 Նյութական անապահով վիճակը վաղ հասակից նրան մտահոգում է կենսական պայմանների բարելավման հոգսերով։ Կարիքի մեջ գտնվող ընտանիքին օգնելու համար 16-ամյա պատանին փորձում էր հարմար աշխատանք գտնել։ Լինում է դեղագործի աշակերտ, խմբագրատան քարտուղար, տնային ուսուցիչ, դերասան։ Բայց այդ զբաղմունքներից ոչ մեկը նրա սրտով չէր։ Նա շատ էր տանջվում, որ ծնողներին չի կարողանում օգտակար լինել։ Անապահով տնտեսական վիճակը և անընդհատ աշխատանքը քայքայեցին Դուրյանի առողջությունն ամբողջովին։ 1871 թվականի սկզբին Դուրյանը հիվանդացել է թոքախտով և, 21 տարին լրացած, հեռանում կյանքից։

Մուրացան

Մուրացան

Հայկական ուշ ռոմանտիզմի ականավոր ներկայացուցիչը Մուրացան է։

Ռոմանտիզմը (վիպապաշտություն) մշակութային ուղղություն է, որը հայտնվել էր Եվրոպայում 18-րդ դարի վերջին և իր ծաղկմանն էր հասել 19-րդ դարի ընթացքում։ Այդ ժամանակաշրջանում կերպասրվեստի ու գրականության ներկայացուցիչները իրենց ստեղծագործություններում ցանկանում էին ընդգծել և ցույց տալ իդեալականը, որը հակադրվում էր իրական վիճակին։

Մուրացանը (իսկական անուն-ազգանունը՝ Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) սովորել է Շուշիի թեմական դպրոցում, որտեղ էլ արել է գրական առաջին փորձերը: Նրա ծնողները միջին մակարդակի մարդիկ էին, անգետ էին, բայց փորձում էին ամենինջ անել, որ երեխան ստանար լավ կրդույթյուն, գնում էր մասնավոր դպրոց բայց, 1864 թ-ին նրա հայրը մահացավ, նյութական խնդիրների պատճառով դուրս եկավ, մասնավոր դպրոցից և մեկնեց սովորական, բայց կարողացավ իքնանկրդությամբ լռացրեց այդ բացը և 1877 թ-ին շրջագայեց Սյունիքով ու Արցախով, ծանոթացավ պատմական հուշարձաններին, ուսումնասիրել հին հիշատակարանները, հետագայում գրեց «Հասան-Ջալալյան ազգի համառոտ տոհմագրությունը» (1880 թ.) երկը:

1878 թ-ին Մուրացանը տեղափոխվել է Թիֆլիս. աշխատել է որպես հաշվապահ: Խնդիրներ ունենալով փողի հետ, նա աշխատում էր և չեր կարողանում կենտրոնանալ իր գրականության վրա:

Նրա առաջին գեղարվեստական գործը «Ռուզան կամ Հայրենասէր օրիորդ» (1881) պատմառոմանտիկական դրաման է։

«Հայ բողոքականի ընտանիքը» (1882), «Իմ կաթոլիկ հարսնացուն» (1885), «Չհաս է» (1886) վիպակներում մերժել է այլադավանությունը՝ այն համարելով ազգը տրոհող չարիք։

«Հասարակաց որդեգիրը» (1884), «Ի՞նչ լայեղ է» (1885), «Անպատճառ իշխանուհի» (1886), «Հարուստները զուարճանում են» (1888) վիպակներում քննադատել է բուրժուական բարքերը, ապազգային մարդկանց։

Մուրացանի իդեալական հերոսն առաքյալն է, որի շուրջ հյուսելով հասարակական ուտոպիայի իր գաղափարը՝ միաժամանակ ցույց է տվել ռոմանտիկական այդ պատրանքների փլուզումը («Խորհրդատր մի անձնուհին»,1889, «Լուսավորութեան կենտրոնը», 1890, «Նոյի ագռաւը»,1899, «Առաքեալը»,1902)։ Հայ դասական պատմավեպի նվաճումներից է Մուրացանի «Գևորգ Մարզպետունի»-ն (1896)։

Մուրացանը հռչակվում է։ Ծանր տանելով աշխատանքը խոր ազդեցությունը , նրա հոգեկան աշխարհի շետվում է. 1908 թվականին երևում էն հոգեկան խանգարման նշաններ։ Մուրացանը մահանում է 1908 թվականի օգոստոսի 30-ին 54 տարեկան հասակում՝ անավարտ թողած իր ստեղծագործական մտքերը։

Նոր գրականություն

Հայ նոր գրականության սկզբնավորումը, ինչպես նկատվել է գրականագիտության մեջ, կապվում է 17-րդ դարի վերջերի և 18-րդ դարի սկզբների հետ, երբ նախորդ երկու դարերի ընթացքում գրեթե մոռացված հին մշակույթը սկսում է վերածնունդ ապրել, նոր շրջան է մտնում աշխարհականացման գործընթացը

Միջին հայերենից հետո վերստին անցում է կատարվել գրաբարին, շուրջ 2 դար ստեղծվել են բանաստեղծություններ, գիտական ու իմաստասիրական երկեր։

Մխիթարյան միաբանության ուշադրությունն ուղղվել է հայության ազգային ինքնագիտակցության արթնացման նպատակին, ձգտել է վերակենդանացնել ազգի հիշողությունը՝ գտնելու անցյալի հետ կապը, վերածնել է հայոց պատմութան մեծագույն արժեքները՝ պետություն, թագավորություն, եկեղեցի, համակարգել դասական հայերենը, կազմել բառարաններ, գրել քերականական և տրամաբանության դասագրքեր ու դպրոց, ուսումնական ձեռնարկներ։ Դասական հայերենի վերածնության շարժումը, որն առավելապես դրսևորվել է գրականության բնագավառում, և որի նախաձեռնողներն առաջին հերթին Մխիթարյաններն էին: Նշանակալից երևույթ էին մասնավորապես Միքայել Չամչյանի «Պատմություն հայոց» եռահատոր աշխատությունը, «Նոր բառգիրք հայկազյան լեզվի» երկհատոր բառարանը, որ արդյունք է երեք վարդապետների՝ Գաբրիել Ավետիքյանի, Խաչատուր Սյուրմելյաեի, Մկրտիչ Ավգերյանի մոտ չորս տասնամյա մանրակրկիտ աշխատանքի և ընդգրկում էր գրաբարի ամբողջ բառագանձը:

Մխիթարյան միաբանությունը այսօր էլ շարունակում է իր հոգևոր ու մշակութային գործունեությունը: Գրական կյանքի նորոգության այս գործընթացներն առավել լայն ծավալ են ստանում 18-րդ դարի վերջին և 19-րդ դարի աոաջին կեսին:

Մամուլի հետ զարթոնք է ապրում նաև դպրոցը, ամուր հիմքերի վրա է դրվում կրթական գործը: 19-րդ դարի աոաջին կեսին բացվում են մի քանի դպրոցներ: 1810թ. Աստրախանում սկսում է գործել Աղաբաբյան դպրոցը, 1815թ. Մոսկվայում հիմնվում է Լազարյան ճեմարանը, 1825թ. հունվարի 1-ից բացվում է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը, Էջմիածնում բացվում է ժառանգավորաց դպրոցը, 19-րդ դարի 30-ական թվականներից սկսում են գործել Պադուայի (Իտալիա) Մուրատյան (1834) և Վենետիկի Ռափայելյան (1838) դպրոցները, հիմնվում են բազմաթիվ գավառական դպրոցներ: Այդ հաստատություններում կրթություն ստացած մտավորականների սերնդին էր վիճակված առաջ տանել նոր գրականության ստեղծման դժվարին գործը:

19-րդ դարի վերջին տասնամյակը և 20-րդ դարի սկիզբը հայ նոր գրականության   զարգացման   բարձրակետն   են:Գրականության մեջ այս տասնամյակում առանձնապես բարձր նվաճումների է հասնում ռեալիստական արձակը: Շիրվանզադեի, Գրիգոր Զոհրապի հետ միաժամանակ հրապարակ են գալիս նոր դեմքեր: Դարավերջի այս տասնամյակում են իրենց ճանապարհն են սկսել երկու մեծությունները՝ Հովհաննես Թումանյանն ու Ավետիք Իսահակյանը:

Հղումներ. 1 2 3 4

Խաչատուր Աբովյան

Խաչատուր Աբովյան

Հայ գրող ծնվել է Քանաքեռում, մի սովորական նահապետական ընտանիքում :

1819 թ. — Ծնողները Խաչատուրին տանում են Էջմիածին: Այդ տարիներին վանքի ազդեցիկ հոգևորականներից էին կաթողիկոս Եփրեմ Ձորագեղցին և արքեպիսկոպոս Անտոն Մուղնեցին:

Էջմիածնի վանքի դպրոցում աշակերտները սովորում էին գլխավորապես եկեղեցական ընթերցանություն, առավել շնորհալիները բարձրագույն վարդապետական գիտություններ:

Էջմիածինը դարձավ նրա գաղափարական հասունացման վայրը: Վանքում լսած, կարդացած ու յուրացրած գիտելիքների ողջ հանրագումարը Աբովյանը հետագայում ամփոփ ձևով տվել է <<Վերք Հայաստանի>> վեպում: 1823 թ. մարտին Խ. Աբովյանը փոխադրվում է Հաղպատի վանք, իսկ 2 ամիս անց, մայիսին` Տփղիս` Պողոս վարդապետի դպրոցը:

Խ. Աբովյանը Ներսիսյան դպրոցում Առաջին մարդը, որը լրջորեն զբաղվեց վիրահայոց լուսավորության գործով Ներսես Աշտարակեցին էր, որի ջանքերով էլ 1824 թ. Թիֆլիսում կառուցվում է դպրոց, որտեղ նույն թվականի դեկտեմբերի 1-ից իր ուսումն է շարունակում Խ. Աբովյանը:

Նրա մտերիմ ընկերներն էին Առաքել Արարատյանցը, Հովհաննես Վարդանյանը, Ստեփանոս Նազարյանցը: Աշակերտներն այստեղ սերտում էին քերականություն, ճարտասանություն, աշխարհագրություն, պարսկերեն և այլն:

1826 թ., գերազանց առաջադիմությամբ ավարտելով Ներսիսյան դպրոցը, Աբովյանը գնում է Հաղպատ, որտեղ այդ ժամանակ գտնվում էր Անտոն Մուղնեցին:

Արարատյան վերելքը բեկումնային եղավ Աբովյանի համար: Մտերմանալով
Պարրոտի հետ` Աբովյանը նրան պատմում է Եվրոպայում կրթություն ստանալու իր
վաղեմի երազանքի մասին: Պարրոտի աջակցությամբ 1830թ. սեպտեմբերի 3-ին գնում է Դորպատ և 5 տարի սովորում: Որտեղ նա սովորում է գերմաներեն և ընդանուր Գերմանական գրականությունը:

1837 -ին Աբովյանը նշանակվում է Թիֆլիս գավառական դպրոցի տեսուչ:

1943-ին տեսուչի պաշտոն է ստանում Երևանի գավառական դպրոցում, որտեղ միչ իր կյանքի վեռջ էլ աշխատում է

Իսկ իր մահը մի մեծ գաղտնիք է, սակայն կան հարյուրավոր վարկածներ, մեր դեմը կա այն, որ նա 1848 թվականին մարտին հրաժարվում է դպրոցի տեսչությունից, քանի որ կաթողիկոսի առաջարկումով նա պետք է մեկներ Թիֆլիս և ստանար Ներսիսկան դպրոցի տեսչությունը, բայց նույն տարվա ապրիլի 2-ի լուսաբացին Աբովյանը դուրս է գալիս և չի վերադառնում:

Создайте свой веб-сайт на WordPress.com
Начало работы